چند روزی تا پایان اولتیماتوم 1 + 5 نمانده و حکومت دینی مجبور است تا چند روز آینده به خواست جامعه جهانی تن در دهد . با توجه به مشکلات و مسائل شدیدی که رژیم در عرصه جهانی با آن روبه روست ، اعدام همزمان و دسته جمعی ده ها نفر در تهران چه معنا ایی میتواند داشته باشد ؟؟
در گذشته همیشه شاهد بوده ایم که رژیم هر گاه که قصد سازش در خارج را داشته است هم زمان سرکوب در داخل را نیز افزایش داده است . به یاد داریم هنگامی که رژیم قطنامه 598 را پذیرفت و جام زهر را سرکشید در همان زمان رژیم ده ها هزار نفر از مبارزین در داخل ایران را نیز قتل عام کرد و شهریور خونین سال 68 رقم خورد .
از آنجا که اعمال و رفتار حکومت دینی ایران بر هیچ منطق و عقلی استوار نبوده ونهاد تصمیم گیری مشخص و واحدی در ایران وجود ندارد ، پیش بینی و تحلیل تصمیم های رژیم هم مشکل است . در طول این سی سال سلطه سیاه رژیم اسلامی بر ایران هیچگاه تصمیمات کلیدی رژیم بر اساس یک روند دنباله دار و عقلانی نبوده و همیشه جنبه انفجاری وغیر منطقی داشته است اما با توجه به رویکرد " سرکوب در داخل – سازش با خارج " میتوان نتیجه گرفت که قصد رژیم برای قبول بسته پیشنهادی غرب واقعی تر به نظر میرسد .
رژیم اسلامی چون نمیتواند در خارج عرض اندام کند و مجبور شده در برابر خواسته های جهان آزاد زانو بزند ، خشم و کینه خود را متوجه مردم داخل کرده است . بسته پیشنهادی غرب برای حاکمان اسلامی چیزی نیست جز جام زهری که سرگیجه ناشی از استشمام بوی این زهر باعث شده حاکمان دینی ایران خود را به در و دیوار جامعه بکوبند و روشن است که در این میان عده ایی را نیز نابود کنند .
اگر رژیم اسلامی در داخل ایران از حمایت مردم برخوردار بود خارجی ها هرگز نمیتوانستند اینچنین از موضع قدرت، جمهوری اسلامی را وادار به پذیرش بی چون و چرا نمایند وخواسته های خود را بر رژیم دیکته کنند . تسلیم شدن رژیم در برابر غرب در درجه اول معلول فشارهایی است که از ناحیه ملت ایران و مبارزین در داخل کشور بر رژیم وارد میشود و بدیهی است که مبارزین و مردم ایران اولین قربانیان انتقام و اقدامات تلافی جویانه رژیم باشند .
تصور رژیم این است که به علت نیاز به زمان و خریدن وقت برای تکمیل پروژه های اتمی به طور مقطعی و محدود جامعه جهانی را درگیر مذاکرات نماید تا بتواند با تازه کردن نفس ونیز اختفاء طرح هایش مجددا افزون خواهی های خود را دنبال کند ، این تصور البته باطل و مردود است چرا که در صورت نیاز غربی ها و حتی اسرائیل به تنهایی هم میتواند قبل از بسته شدن آخرین پیچ و مهره از کل تاسیسات هسته ایی ایران وحتی دقایقی مانده به بهربرداری پروژه های اتمی رژیم ، آنها را به تلی از خاک تبدیل کند .
اجرا شدن قطنامه های قبلی و نمایان شدن تاثیرات تحریم ها ، رژیم را خسته و وادار نموده است که به پای میزی بیاید که اگر به جای " مذاکره " ، آن را " محاکمه " بنامیم بهتر است چرا که بر سر این میز ، غربی ها حکم کردند و رژیم ایران مجبور و محکوم به اجرای آن است .
حضور یک نماینده ارشد آمریکا در مذاکرات ژنو ضمن نشان دادن جدی بودن غرب و آمریکا در برخورد با توسعه طلبی های اتمی جمهوری اسلامی ، بر افکار عمومی جهان نیز تاثیر مثبت نهاد ، اکنون همه میدانند که بر خلاف تصور قبلی ، این جمهوری اسلامی است که خواستار روشن کردن شعله جنگی دیگر در منطقه است و آمریکا و غرب قبل از آنکه به حمله نظامی توجه داشته باشند به پیش برد مذاکرات و حل مساله از طریق دیپلماتیک امیدوارند .
سوی دیگر قضیه این است که رژیم تسلیم جامعه جهانی نشود و در برابر احکام غرب زانو نزند . در این صورت با توجه به ماهیت ایدئولوژیکی رژیم ، کمی پیروزمندانه به نظر خواهد آمد و دست کم رژیم میتواند در بین هواداران خود گردنش را راست نگه دارد و کمتر سرافکنده شود ولی این پیروزی مستلزم آن است که رژیم فشارهای اقتصادی و بین اللملی بیشتری را پذیرا باشد . سرپیچی رژیم از پذیرش خواسته های جهانی تصویب قطنامه های بعدی را در پی خواهد داشت و پس از خروج توتال و شرکت های اقتصادی دیگر، در مرحله بعدی احتمالا سفیران اروپایی نیز ایران را ترک خواهند کرد و رژیم بیش از پیش منزوی خواهد شد .
در حال حاضرنبض حیثیت رژیم تهران در قلب ساعت شنی ایی می طپد که به جای شن مملو از زهر است . این ساعت را به هر طرف که بگردانیم نتیجه اش یکسان است و جز ریخته شدن زهر در کام حکومت دینی نتیجه دیگری نخواهد داشت .
اگر زمان به سمت تسلیم شدن و گردن نهادن رژیم به خواسته های جهانی پیش رود و درخواستهای جهانی توسط حاکمان دینی پذیرفته شود ، " ام القراء جهان اسلام " ( البته به خیال خودش ) بی آبرو خواهد شد و آخرین حد ضعف و درماندگی رژیم در انظار جهانی به نمایش در خواهد آمد و در آن هنگام امیدهای مستضعفین جهان ! هم نا امید خواهد شد .
اگر زمان به سمت سرپیچی رژیم پیش برود و رژیم تسلیم نشود باز نتیجه همان است . جهموری اسلامی چند صباحی بیشتر همچنان ام القراء جهان اسلام باقی خواهد ماند !! اما فشارهای داخلی و جهانی آنچنان افزایش خواهد یافت که رژیم را زجر کش خواهد کرد .
تمایل رژیم به مذاکره با غرب و بویژه با ایالات متحده این برداشت را تقویت نموده که رژیم در وهله اول خواهان بی حیثیت شدن است و تمایلی به مردن با درد و زجر ندارد . در هر حالت فرجام کار نابودی رژیم خواهد بود . در صورت تسلیم شدن نابودی همراه با بی حیثیت شدن است و در صورت تسلیم نشدن نابودی همراه با درد و رنج خواهد بود.

---------------------------

---------------------------